เมื่อผมได้รับโอกาสให้กลับมาเรียนหนังสืออีกครั้ง

“ผมได้โอกาสกลับมาเรียนจะทำตามฝันให้สำเร็จ  เพื่อดูแลครอบครัวให้ดีที่สุด”

ฟังตอนแรกก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับการที่ น้องต้าร์ ภูวมินทร์ สิงห์ทอง  มีท่าทางดีใจ  ยิ้มกว้าง บางคราก็น้ำเสียงสั่นเครือเมื่อพูดถึงการได้กลับมาใส่เสื้อนักศึกษาอีกครั้งในชีวิต

แต่เมื่อนั่งฟังน้องต้าร์คุยไปเรื่อยๆ  ทำให้เราต้องหันมามองน้องต้าร์ใหม่  พร้อมๆ กับพิจารณาตัวเองคิดและคลายไปด้วยกันทีละเปลาะ

ต้าร์  ภูวมินทร์ สิงห์ทอง   เป็นหนึ่งในเยาวชนนอกระบบการศึกษาที่จบการศึกษาจากโรงเรียนเคลื่อนที่  Mobile School  เป็นผลงานที่เกิดจากความร่วมมือระหว่างเทศบาลตำบลหนองสนิท  สุรินทร์ ซึ่งประสบความสำเร็จจากโครงการทุนส่งเสริมโอกาสการเรียนรู้ที่ใช้ชุมชนเป็นฐาน จึงต่อยอดไปทำงานกับเยาวชนนอกระบบที่หลุดจากการศึกษา ผ่านกลไกผู้ใหญ่ใจดี    มีศูนย์การเรียนซีวายเอฟเข้ามาร่วมจัดการเรียนการสอนให้ตามบริบทของผู้เรียน จนกระทั่งได้รับวุฒิ ม.6  เมื่อมีคุณสมบัติครบถ้วน ผ่านเกณฑ์คัดกรองจึงได้รับการส่งต่อให้เข้าโครงการทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง  กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.)

ออกจากโรงเรียนตั้งแต่ม.1 อยากไปทำงานหาเงิน

ภูวมินทร์ สิงห์ทอง  หรือน้องต้าร์  ปัจจุบันอายุ 23 ปี   บ้านอยู่  อ.จอมพระ  จ.สุรินทร์   ต้าร์เล่าให้ฟังว่า  สิบปีที่แล้วออกจากโรงเรียนช่วง ม.1   ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดว่าการเรียน มันสำคัญ  คิดแค่ว่า จะไปทำงานก่อสร้างในกรุงเทพฯ เพื่อหาเงิน

“ ตอนนั้นถามตัวเองไปโรงเรียนทำไม  ต้องตื่นแต่เช้าไปโรงเรียน แต่พอไปทำงานแล้วมันก็ไม่ต่างกัน จากที่ได้ยินเสียงแม่ปลุกกินข้าวตอนเช้า กลับกลายเป็นเสียงนาฬิกาปลุกแทน  ถ้าไม่ตื่นก็ไม่ได้เงิน ต้องทำอยู่อย่างนั้น ”

เมื่อชีวิตถึงจุดเปลี่ยน

เพราะโดนจับเรื่องยาเสพติด อยู่ที่สถานพินิจฯ  นาน  7 วัน จนกระทั่งแม่ไปประกันตัวออกมา  แต่ต้าร์ก็ยังเข้าๆ ออกๆ วงการ ควบคู่กับการทำงานก่อสร้างจนกระทั่งอายุ 18 ปี ต้าร์เริ่มมองเห็นการเปลี่ยนแปลงของเพื่อนที่เรียนหนังสือด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ  เพื่อน จบ ม.6 บางคนไปเรียนต่อ  บางคนทำงานหาเงิน บางคนก็ได้งานดี ๆ ทำ  เมื่อมองตัวเองปรากฎว่า ไม่ได้ไปไหน ไปไหนไม่ได้  เพราะไม่มีวุฒิการศึกษา จากวันนั้นทำให้ต้าร์ตัดสินใจไปสมัครเรียน กศน.  ควบคู่กับการทำงานก่อสร้าง แต่ไม่มีเวลาไปสอบ การเรียนนั้นจึงไม่คืบหน้า

”ตอนนั้นก็ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ ไม่ได้คิดอะไร ไม่ได้คิดถึงพ่อถึงแม่  ทำงาน เล่นสนุก    พอมาถึงจุด ๆ หนึ่งของชีวิต ก็รู้แล้วว่า ทำแบบนี้ไม่ได้แล้ว เห็นหมดทุกอย่างว่า ต่อไปจะเป็นยังไง  “

โรงเรียนมือถือทางเลือกที่เข้าทางต้าร์

จนกระทั่งช่วงอายุ 20 ปี  มีพี่ๆ ในหมู่บ้านมาชวนเด็กๆที่ไม่ได้เรียน  ให้สมัครเข้าเรียน ศูนย์ CYF (ศูนย์การเรียนซีวายเอฟ : สถานศึกษาที่จัดการศึกษาขั้นพื้นฐาน ด้วยรูปแบบการศึกษาที่ยืดหยุ่น  ตามมาตรา 12)

“เห็นเพื่อนๆ ที่สมัคร บอกว่า เรียนที่นี่จบไว ก็ลองสมัครดู เพราะว่าไม่ได้ทำอะไรอยู่แล้ว ทำแค่งานแล้วก็เรียนตอนเย็นเอา ส่งใบงาน ซึ่งก็สะดวกต่อเราด้วย ก็เลยลองสมัครดู  ได้รู้จักกับคนในนี้ก็เริ่มดีขึ้นเรื่อย ๆ เริ่มกลับเข้ามาในสังคม ได้เข้าสังคมภายนอกบ้างหลังจากที่เราได้อยู่แค่ในวงการนั้น  แต่ในใจลึกๆ ก็อยากเรียนต่ออยู่แล้ว”

ระหว่างเรียนกับศูนย์การเรียนซีวายเอฟ  ช่วงนั้นต้าร์ยังทำงานก่อสร้างที่กรุงเทพฯ การเรียนจึงเป็นแบบโรงเรียนเคลื่อนที่  Mobile School  จะอยู่ที่ไหนก็เรียนได้ อยู่คนละจังหวัดก็เรียนพร้อมเพื่อนได้  มีกิจกรรมก็กลับมาบ้าน  ได้ทั้งเพื่อน และความรู้

อยากมีการงานที่มั่นคง  ดูแลแม่ดูแลน้องได้

วันนี้ต้าร์จบชั้น ม.6 แล้ว และผ่านการคัดกรองให้ได้รับทุนจากโครงการทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ระดับ ปวส.  ของกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา

“ผมภูมิใจครับ แม่ก็ดีใจ  ผมก็จะได้ไปทำในสิ่งที่อยากทำด้วย  บางทีก็คิดบั่นทอนตัวเอง  ทำไมตัวเองถึงได้แค่นี้แล้วเพื่อนคนอื่นถึงไปได้ไกลทั้งที่ก็เรียนมาด้วยกัน ตอนเรียนผมก็เรียนพอรู้เรื่องกับเค้า ”

จากความรู้สึกอยากเรียน เปลี่ยนมาเป็นแรงฮึดจนกระทั่งเรียนจบ ม.6 ในวัย 23 ปี

“ต้องเอาให้เต็มที่ มันโอกาสสุดท้ายแล้วอายุเยอะแล้วด้วย ถ้าโอกาสนี้ไม่สำเร็จมันก็ไม่รู้จะหาโอกาสไหนแล้ว โอกาสมันมาถึงหน้าต้องคว้าแล้ว อยากมีการงานที่มั่นคง  ดูแลแม่ดูแลน้องได้

ไม่ต้องมีอะไรเยอะก็ได้ ขอแค่มีงานการที่ดีทำให้มันดูดีกว่านี้หน่อย”

เสื้อนักศึกษาที่ได้กลับมาใส่อีกครั้ง

ต้าร์บอกว่า “ผ่านมาสิบปีได้มาใส่เสื้อนักศึกษารอบนี้ก็ดีใจครับ จากที่ไม่ได้ใส่มาตั้งแต่ ม.1 ตอนนี้ก็ผ่านมาสิบปีแล้ว เพิ่งได้กลับมาใส่ก็ทั้งดีใจทั้งภูมิใจในตัวเอง ก็ผ่านอะไรมาเยอะอยู่พอสมควร  ขอบคุณทุนนวัตกรรมสายอาชีพชั้นสูง ที่ทำให้ผมได้มีโอกาสได้กลับมาเรียน ได้กลับมาทำตามฝันตัวเอง ผมจะทำตามฝันให้สำเร็จ แล้วก็กลับมาดูแลครอบครัวให้ดีที่สุด”

ก่อนจากกัน  น้องต้าร์ ในชุดนักศึกษาปี 1 ระดับ ปวส.ของวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีบุรีรัมย์   ยืนยิ้มเต๊ะท่าให้ถ่ายรูปด้วยความภาคภูมิใจและความมุ่งมั่นกับ“โอกาส”สำคัญที่ได้รับในครั้งนี้

อยากบอกต้าร์เป็นภาษาวัยรุ่นยุคใหม่ว่า โอกาสก็เหมือนแสงแดดยามเช้า  ถ้าไม่รีบคว้าไว้ แป๊ปเดียวก็สายแล้ว